Znani nie zapomniani

. Niewysoki, niepozorny, szczupła sylwetka, w dobrej kondycji

Niewysoki, niepozorny, szczupła sylwetka, w dobrej kondycji fizycznej. Nie wygląda na swoje 81 lat. Na Turnieju Zapomnianych Mistrzów rozgrywanych w bytomskiej „Hali  na Skarpie” 21 lutego 2010 r. znalazł się w gronie najważniejszych i najznakomitszych gości, uhonorowany przez Prezesa Stali, Jacka Szczepaniaka pamiątkową statuetką. Symbolicznym kopnięciem piłki rozpoczął pierwszy mecz turnieju Polonia Bytom – Pogoń Lwów. W tej pierwszej drużynie grał prawie przez całą karierę, tej drugiej kibicował przed II wojną jako chłopiec. To Kazimierz Trampisz, trochę zapomniany przez młodsze pokolenia, a przecież mimo upływających lat wciąż jedna z ważniejszych postaci w historii polskiego piłkarstwa. Kiedy zaproponowałem rozmowę o czasach, w których związany był ze Stalą, zgodził się bez wahania.

W czerwcu 1962 roku w rozgrywkach o mistrzostwo II ligi Stal Rzeszów wywalczyła upragniony awans do ekstraklasy. Aby pobyt wśród najlepszych drużyn w Polsce mógł trwać dłużej niż jeden sezon, pojawiła się konieczność wzmocnienia naszej drużyny zawodnikami rutynowanymi i ogranymi w I – ligowym towarzystwie. Wybór padł m.in. na Zygmunta Marciniaka, Edwarda Kohuta i 33 – letniego wówczas Kazimierz Trampisza, zawodnika aktualnego mistrza Polski, Polonii Bytom. Trampisz początkowo nie zamierzał zmieniać barw klubowych, ale kiedy otrzymał od ówczesnego trenera Stali, Jana Wiśniewskiego (z którym przez 8 lat grał w Polonii) propozycję zmiany barw klubowych, nie zastanawiał się długo. Debiut w nowych barwach zaliczył 19 sierpnia 1962 r. Wypadł on okazale, gdyż Stal pokonała 3:0 ŁKS Łódź, a Trampisz był jedną z wyróżniających się postaci meczu i zaliczył nawet asystę przy jednej z bramek. W następnej kolejce przeciwnikiem naszej drużyny była warszawska Legia. Po raz pierwszy na Łazienkowskiej, po raz pierwszy przy sztucznym oświetleniu – dla większości rzeszowian było to duże wydarzenie. W składzie Legii – same znakomitości, wielokrotni reprezentanci Polski: Woźniak, Strzykalski, Blaut, Żmijewski, Brychczy, Piechniczek… Niektórzy z nich złośliwie i przekornie pytali: gdzie leży ten Rzeszów ? Dowiedzieli się po meczu, bo goście rozegrali znakomity mecz, jeden z najlepszych w historii klubu, pokonując rywali 1:0 po bramce Andrzeja Krupy w 37 minucie. A potem było różnie, jak to z beniaminkiem zwykle bywa, porażki, remisy, parę zwycięstw, ale w ogólnym bilansie na koniec sezonu 1962/63 Stal uplasowała się na bezpiecznym dziewiątym miejscu w 14-zespołowej ekstraklasie. W następnym sezonie Stal zajęła jedenaste miejsce, a Kazimierz Trampisz zagrał w kilku spotkaniach i zakończył swoją bogatą karierę piłkarską.

Wyniki pierwszych meczów sezonu 1964/65 nie były korzystne dla Stali. Po 7 kolejkach nastąpiła zmiana na stanowisku trenera i Jana Wiśniewskiego zmienił Kazimierz Trapisz. Początki nie były łatwe, bo Stal w dwóch kolejnych meczach nie zdobyła nawet punktu (porażki z Gwardią Warszawa 0:1 i Zawiszą Bydgoszcz 0:2), ale w tabeli końcowej rzeszowianie zameldowali się na 12 – tym miejscu, które gwarantowało pozostanie wśród najlepszych. Podobnie zresztą było w kolejnych latach. Stal pod wodzą trenera Trampisza zawsze na koniec sezonu plasowała się na bezpiecznym miejscu. Meczami, które Kazimierz Trampisz wspomina z największym sentymentem były potyczki „stalowców” z jego byłym klubem, Polonią Bytom. Zwykle padało w nich sporo bramek, a czasem szczęście było po stronie Stali, stąd kilka remisów i zwycięstw naszej drużyny nad mocnym rywalem, w którym nie brakowało reprezentantów Polski.

Sezon 1968/69 był ostatnim sezonem Pana Kazimierza w roli pierwszego trenera naszej drużyny. Przed rozpoczęciem kolejnej edycji rozgrywek, latem 1969 roku na fali ogólnej fascynacji węgierską myślą szkoleniową, na stanowisku trenera zatrudniono Karoly’ego Konthę, a Kazimierz Trapisz pozostał jego asystentem. Taki stan nie trwał jednak długo, bo po czterech porażkach odniesionych na początku rozgrywek i na skutek nieporozumień wynikających z bariery językowej między trenerami, władze klubu zwolniły Trampisza z funkcji asystenta, który po zakończeniu rundy jesiennej powrócił do Bytomia.

Pobyt w Rzeszowie Kazimierz Trampisz wspomina bardzo sympatycznie. W tym czasie pracował w dobrze zorganizowanym klubie, wśród życzliwych ludzi. Zapytany w jakim rejonie miasta mieszkał w czasie pobytu w Rzeszowie, wymienił okolicę Domu Kultury na osiedlu Dąbrowskiego, a po przeprowadzce - ul. Jagiellońską, w pobliżu ul. 3-go Maja.

Do najlepszych zawodników grających w Rzeszowie w latach 1962 – 69 trener zaliczył w pierwszej kolejności Stanisława Majchra, utalentowanego i niezwykle pracowitego bramkarza, który w roku 1966 zaliczył 3 występy w reprezentacji Polski. Najlepszy z obrońców to wieloletni kapitan, Ryszard Skiba - zawodnik przez całą swoją karierę (przez 15 lat !) związany był z naszym klubem. W roku 1967 otrzymał pozwolenie na grę za granicą i wyemigrował do Australii. Jednak zdecydowanie największą gwiazdą zespołu był Jan Domarski, który również zadebiutował w reprezentacji za czasów trenera Trampisza. Inną znakomitością z tych lat był Ludwik Poświat. Niezawodny wykonawca rzutów wolnych, świetny zawodnik, mógł być wzorem dla młodych adeptów futbolu, niestety tylko na boisku. Wyróżniali się także Stanisław Skiba, Zygmunt Marciniak, Stanisław Stawarz, a także Marian Kozerski, którego następcą na prawym skrzydle w reprezentacji Polski został Grzegorz Lato.

Kazimierz Trampisz (ur. w 10.01.1929 r. w Stanisławowie) - to jeden z najwybitniejszych trenerów w historii Stali Rzeszów obok Jana Wiśniewskiego (współautora pierwszego w dziejach klubu awansu do ekstraklasy w roku 1962) oraz Joachima Krajczego – trenera drużyny, która zdobyła Puchar Polski z roku 1975, absolwent Wydziału Mechanicznego Politechniki Śląskiej, rok 1958.

Zawodnik Polonii Bytom w latach 1947 – 1962 (216 meczów i 81 bramek, dwukrotny mistrz Polski z lat 1954, 1962) oraz Stali Rzeszów (1962/63 – 1963/64, 25 występów i 2 bramki).

Najlepszym meczem jaki Stal rozegrała z Kazimierzem Trampiszem na ławce trenerskiej było spotkanie z Górnikiem w Zabrzu 19 listopada 1966 r. Stal wygrała 3:2 po dwóch bramkach Krajczego i jednej Domarskiego, a bramkarz rzeszowian, Majcher obronił dwa rzuty karne egzekwowane przez Włodzimierza Lubańskiego i Stanisława Oślizłę.

W reprezentacji Polski wystąpił w 10 spotkaniach strzelając 3 bramki. Po zakończeniu kariery piłkarskiej jako trener pracował w następujących klubach: Stal Rzeszów, Polonia Bytom, Zagłębie Sosnowiec, Hutnik Kraków, GKS Jastrzębie, Polonez Warszawa, AKS Chorzów, Przebój Wolbrom i ponownie Polonia Bytom.

Autor tekstu: Marek Ziemba, Gliwice 2010 r.

(mz)