Wzloty i upadki

Rozmowa z napastnikiem Stali Rzeszów Łukaszem Szczoczarzem na temat jego przygody z Cracovią oraz decyzji o powrocie do Rzeszowa. - Jest

Rozmowa z napastnikiem Stali Rzeszów Łukaszem Szczoczarzem na temat jego przygody z Cracovią oraz decyzji o powrocie do Rzeszowa.

- Jesteś, patrząc z perspektywy minionej rundy, zadowolony ze swojego powrotu „na stare śmieci”, do Rzeszowa?

- Tak, oczywiście. Chciałem przede wszystkim grać w piłkę, a nie siedzieć na ławce, dlatego nie zdecydowałem się pozostać dłużej w Krakowie. Zresztą jestem wychowankiem rzeszowskiej Stali i zawsze się tu bardzo dobrze czułem. Jeśli uda nam się awansować ze Stalą do drugiej ligi, to pewnie zostanę tu dłużej.

- Tak, oczywiście. Chciałem przede wszystkim grać w piłkę, a nie siedzieć na ławce, dlatego nie zdecydowałem się pozostać dłużej w Krakowie. Zresztą jestem wychowankiem rzeszowskiej Stali i zawsze się tu bardzo dobrze czułem. Jeśli uda nam się awansować ze Stalą do drugiej ligi, to pewnie zostanę tu dłużej.

- Nie traktowałeś swojego przejścia do Stali jako upadku i zahamowania kariery? Może dlatego nie potrafiłeś na początku się odnaleźć?

- W Cracovii większość spotkań rozegrałem w czwartej lidze, więc ten „upadek” nie był aż tak bolesny. Wiedziałem, że w trzeciej lidze nie gra się łatwo, więc dokładałem wszelkich starań, aby się do tych nowych warunków jak najlepiej przystosować. Początki były trudne, ale można powiedzieć, że już się przestawiłem na trzecioligowy styl gry. Zresztą cały czas zamierzam pracować nad swoją formą i mam nadzieję, że kolejną rundę uda mi się lepiej spożytkować, zwłaszcza pod kątem walki o drugą ligę.

- W Cracovii nie osiągnąłeś chyba tego na co liczyłeś... W jednym z wywiadów prezes Janusz Filipiak stwierdził, że wiązał z Tobą duże nadzieje. Tymczasem trener Stawowy notorycznie sadzał Cię na ławce, co przyczyniło się do wytworzenia w Tobie swego rodzaju blokady psychicznej...

- W Cracovii większość spotkań rozegrałem w czwartej lidze, więc ten „upadek” nie był aż tak bolesny. Wiedziałem, że w trzeciej lidze nie gra się łatwo, więc dokładałem wszelkich starań, aby się do tych nowych warunków jak najlepiej przystosować. Początki były trudne, ale można powiedzieć, że już się przestawiłem na trzecioligowy styl gry. Zresztą cały czas zamierzam pracować nad swoją formą i mam nadzieję, że kolejną rundę uda mi się lepiej spożytkować, zwłaszcza pod kątem walki o drugą ligę.

- Trener mi obiecał, że będzie na mnie stawiał oraz że będę miał więcej okazji do gry, ale skończyło się na tym, że wchodziłem na ostatnie 15 minut. Byłem niezadowolony, ponieważ nie miałem zbyt wielu możliwości na pokazanie swoich umiejętności, dlatego podjąłem decyzję o odejściu.

- Nie brakuje Ci tej niepowtarzalnej atmosfery Krakowa? Albo wręcz przeciwnie. Może czułeś się zmęczony wielkim miastem?

- Na pewno nie byłem się zmęczony. W Krakowie czułem się bardzo dobrze, zresztą zdążyłem się bardzo przywiązać do tego miasta. Miałem tam wielu przyjaciół, w drużynie panowała bardzo pozytywna atmosfera. Z pewnością bardzo miło będę wspominał mój pobyt w tym mieście.

- Wytworzyła się w Tobie więź emocjonalna, która łaczyła Cię z Cracovią? W końcu to klub z ogromnymi tradycjami, w którym chyba łatwo się piłkarzowi "zakochać"...

- Nie sądzę. Był to kolejny klub w mojej przygodzie z piłką nożną - mam nadzieję, że jeden z wielu, w których będę miał okazję zagrać. Jedynym klubem, z którym łączy mnie pewien sentyment jest Stal Rzeszów.

- Nie mieliśmy okazji porozmawiać jeszcze o minionej rundzie. Jak oceniasz swoje występy w jesiennych rozgrywkach?

- Początek na pewno nie był łatwy. Musiałem się zgrać z drużyną. Z meczu na mecz się rozkręcałem, było coraz lepiej, ale nagle nabawiłem się kontuzji, więc tak jakby znowu musiałem zaczynać wszystko od początku. Na szczęście w końcu złapałem właściwy rytm. W kilku meczach udało mi się strzelić bramki. Niestety, kolejne spotkanie, tym razem w Dębicy, skończyło się dla mnie pechowo, więc kolejny raz musiałem przerwać grę. Można więc powiedzieć, że doświadczyłem kilku wzlotów i upadków w minionej rundzie. Mam jednak nadzieję, że na wiosnę będę miał więcej okazji do zaprezentowania swoich umiejętności i postaram się je wykorzystać.

- Powstała jakaś rywalizacja pomiędzy Tobą a Wojtkiem Fabianowskim?

- Przede wszystkim dbaliśmy o dobro zespołu, a nie o tytuł najlepszego snajpera rundy jesiennej. Dobrze nam się razem współpracowało, na boisku wzajemnie się uzupełnialiśmy z pozytywnym skutkiem dla całego zespołu. Nawet, jeśli musieliśmy rywalizować o miejsce w składzie, to nie było między nami żadnych spięć z tego powodu.

- A jakie są Twoje marzenia sportowe, które chciałbyś już niebawem zrealizować?

- Na dzień dzisiejszy bardzo zależy mi na awansie do drugiej ligi ze Stalą Rzeszów. A poza tym, chciałbym dalej grać w pierwszej lidze i strzelać bramki. Najpierw jednak muszę pokazać się z jak najlepszej strony w Rzeszowie.

- Dziękujemy za rozmowę.

- Dziękuję. Na koniec pozdrawiam Krzyśka Szymańskiego, gratulując mu nowej pozycji i strzelonej bramki w meczu z Wisłoką (śmiech)

(Karola, stal_rzeszów)